Bayramdı bugün. Et kokuyordu her yer, herkes. Peki bayram neydi? Bayram hatrı sayılır, hatır saydırır bir gündü. Beraber iyi dileklerin sunulduğu, insanların kaynaştığı bir gündü. Yeni insanlar bile tanırız bu günde. Telefon rehberimizdeki çokluğu onlara tek tek mesaj atıp ararken anlarız oysa cebimizde taşırdık hep. Rastgele bakmaz insan. Bayramdan bayrama. Babanın teyze kızının kocasını, ailesini tanırsın bu günde; akrabaya giren bir yabancının ailesini, komşusunu tanırsın. Neden hep bayram tadında yaşayamayız ki? Dün mahallede koşuşturduğu için kızdığın çocuklar değil mi harçlık verdiklerin? Hani küskündün dün, bayramda elini öptüğün büyüklerinle? Mahallende istemediğin komşuna mı o kurban eti? Bayram buydu işte! Keşke her günü bayram gibi neşeli, mutlu yaşayabilsek. Paylaşmayı bir günde değil hep yapabilsek. Ne güzel olur. Elimizde değişik kolonya kokuları her gittiğimiz yerde ağzımız tatlansa, gelecek olanlar için ikramlar hazırlasak, eski-yeni anılardan bahsetsek; beraber dolsa gözlerimiz, beraber kahkahalar atsak. Dünyaya, kötülere, savaşa karşı dursak. İnadına beraber, inadına mutlu olsak. Tek başına gücü yetmez insanın, hep birlikte meydan okusak.
Ablam yazma daha devam edeceğim dedi ama ben beklemedim:)
Aslında blogda konuk yazar olayını bilmeden önce ablamın bir yazısını daha yayınlamıştım. bkz. http://lowerkorea.blogspot.com/2013/01/ask-olsun.html
